Dit artikel is bedoeld als opiniestuk en weerspiegeld enkel mijn persoonlijke mening, visie en ervaring.


They Stand Up For Love. Een opinie artikel van een vrouw van een militair.


Ik ben een vrouw van een militair en ik word bijna dagelijks door mijzelf van de ene kant naar de andere kant geslingerd. Want ik ben trots op mijn man en het werk dat hij doet, maar ik geloof in liefde en vrede en communiceren. Ik weet dat we defensie nodig hebben, maar ik geloof niet in het gebruiken van geweld en dat wapens de oplossing zijn. Ik heb een hekel aan wapens, maar ik wil wel dat mijn man en zijn collega’s zichzelf en elkaar kunnen verdedigen.
Ik heb alle vertrouwen in de mens en ik geloof dat de mens van nature goed is, en ik weet dat mensen kunnen veranderen, hoe diep je ook gezonken mag zijn en hoe duister de wereld om je heen ook lijkt. Maar durf ik daarop te vertrouwen als mijn man op missie is in een ver land?

Ik ben voor en tegen. Ik ben beide, ik geloof in beide.
En ik weet dat dat niet gek is, het is menselijk.
Maar niet makkelijk.

Ik ben een trotse vrouw van een militair en een ‘hippie’ tegelijk.
En geloof me, dat geeft ook tussen mijn man en mij de meest bijzondere en diepe gesprekken. Want stel je voor dat er wereldvrede zal zijn, geen geweld meer, zou ik dan daarvoor kiezen? Ja!
En ja, ik weet dat dat betekend dat mijn man dan een andere baan moet zoeken. Maar ik weet óók dat mijn man dat met alle liefde doet. Want hij is geen militair geworden om trots met een geweer te mogen rondlopen en deze te gebruiken. Buiten dat het zijn jongensdroom was, is hij militair geworden omdat hij een verschil wilt kunnen maken en meer deel wilt zijn van de oplossing dan van het probleem. Hij wilt niet “roepen maar niks doen”, maar een steentje bijgedragen aan het bouwen aan iets beters. En ook hij ervaart het als een noodzakelijk kwaad dat we daar nu nog wapens voor nodig hebben. En vele van zijn collega’s hebben dezelfde beweegredenen.

They Stand Up For Love.
Voor liefde, voor mensen, voor de wereld, voor het goede, voor vrede.

En voor avontuur.

Maar ik ben ook realistisch genoeg om te weten dat er op bepaalde momenten, op bepaalde plekken in de wereld, door bepaalde mensen hele nare dingen worden gedaan. En ook al gebeurd dat niet in Nederland, wij mensen zijn één, overal ter wereld. Iemand in Mali heeft net zoveel recht op een leven als jij en ik. Het feit dat wij zo bevoorrecht zijn dat wij onze militairen naar een ander land kunnen sturen voor hulp, betekend dat wij het zo enorm goed hebben hier. Dat betekend dat wij vrij over straat kunnen lopen, kunnen stemmen op wie wij willen, kunnen dragen wat wij willen en kunnen zeggen wat wij willen.
Dat betekend dat onze opa’s en onze overgroot opa’s zo hard hebben gevochten voor deze vrijheid, maar dat vergeten we snel omdat wij nog nooit dreiging hebben meegemaakt.

Misschien moeten we er eens over nadenken of we misschien té gewend zijn geraakt aan vrijheid en daarom niet meer zien en beseffen dat wij juist anderen moeten helpen. Dat we soms steeds meer plichtmatig op 4 en 5 mei even tijd maken om de geschiedenis te herdenken, de geschiedenis die steeds verder van ons bed af gaat staan, maar verder misschien wel dermate verwend zijn geraakt dat we ons vooral bezig houden met de simpele zaken en klagen dat het salaris van mijn man wordt betaald van jouw belastingcenten (en die van mij en van hemzelf). Er wordt soms neergekeken op het werk van mijn man omdat er gevonden wordt dat Defensie niet meer nodig is, want wij hebben geen dreiging of oorlog.
We merken het aan de bezuinigingen op Defensie, het stemgedrag, dat er wordt gegrapt omdat er, vanwege de bezuinigingen, te weinig munitie is en ze ‘pang pang’ zouden moeten roepen. En vanuit een onwetend standpunt is het altijd makkelijk praten, want hoe zou jij je voelen als jij in hun schoenen zou staan.

Maar als wij zo genieten van onze vrijheid en het zo vanzelfsprekend vinden, laten wij dan zo menselijk zijn en anderen in de wereld diezelfde vrijheid gunnen (op een manier zoals bij het land, cultuur en de geschiedenis past).

Deze diashow vereist JavaScript.


De wereld is zo veel groter dan alleen Nederland, de wereld is zó enorm groot dat het gewoon niet te bevatten is. En in plaats van ouderwets alleen denken aan onszelf en het vaderland, mogen wij ons misschien wel aanleren om een klein percentage daarvan te verschuiven naar de andere mensen op deze wereld. We zijn niet alleen en het draait niet alleen maar om ons. Het zit in de mens om andere mensen te helpen, laten we die behoeftes dus volgen.
En dat gebeurd mede door onze militairen.

De manier waarop, het gebruiken van geweld, is niet waar verreweg de meeste militairen voor willen kiezen. “Het laatste wat ik wil is mijn wapen gebruiken, maar wanneer ik wordt aangevallen wil ik mijzelf kunnen verdedigen. Wanneer de bevolking wordt aangevallen, wil ik hen kunnen verdedigen”.
Het minder geweld gebruiken en andere manieren vinden voor een vreedzame wereld, is niet waar de militair op moet worden aangekeken en afgerekend. Het is aan de politiek, de hogere machten om die keuzes te veranderen. Om niet met een verborgen agenda de oorlog in te gaan, waar onze mannen de dupe van kunnen worden. Mijn man mag niet staken (alleen demonstreren, heel af en toe, op daarvoor aangewezen momenten). En ook ik ben het met heel veel dingen die ik hoor of zie niet eens. Maar om daar onze militairen op aan te rekenen, dat is niet de oplossing.

Want zij strijden ook voor een ideale wereld, die wereld waarin jij en ik graag willen leven.

Het is misschien behulpzamer om de politiek een brief te schrijven.
Want uiteindelijk, als je het heel zwart wit en hard bekijkt, is een militair, met zijn persoonlijke beweegreden om dit werk te doen, een nummer dat wordt ingezet. En de persoonlijke missie, beweegredenen en de wens van de militair is niet altijd strokend met hoe hij door defensie, de politiek, wordt ingezet. En dat is ook voor de militair soms erg moeilijk om mee om te gaan.

Een militair gaat niet alleen maar op uitzending om andere mensen en andere landen te helpen. Juist door te helpen en te zorgen voor veiligheid in die gebieden, zorgen ze ervoor dat het geweld en de dreiging niet groter wordt en uiteindelijk Nederland bereikt. Ze zitten daar dus voor ons allemaal. Zodat wij zorgeloos kunnen leven.

Ook in Nederland doen ze mooi werk:
Als er nood aan de man is dan worden er ook militairen ingezet. Bij de grote heide branden in Schoorl rond 2010 toen hielp mijn man mee met het blussen en alle zaken eromheen.
En in privé tijd: mijn man en zijn collega’s stoppen regelmatig als er ergens een ongeluk is gebeurd en ze rijden toevallig langs. Door hun training en stressbestendigheid handelen zij veel sneller dan jij en ik (ze maken in ieder geval geen filmpjes van het ongeluk.) Dus misschien ben jij weleens geholpen door een militair toen jij een ongeluk had.

En als natuurliefhebber vind ik het zo mooi om te weten dat op kazernes, oefenterreinen en de natuurgebieden eromheen hele bijzondere planten en beschermde diersoorten voorkomen die er in openbare bossen niet meer zijn.

Er lijkt een ‘veramerikaanst’ beeld te heersen wanneer het over de militair gaat.
Er wordt gedacht dat het simpele zielen zijn die niet anders willen dan hun wapen gebruiken, die schietend voorwaarts willen gaan. Maar in de afgelopen 10 jaar dat ik regelmatig militairen heb ontmoet ben ik de meest zachtaardige, lieve maar ook diepzinnige, slimme mannen (en vrouwen) tegengekomen. Mannen die nadenken, die de feiten kennen en als het kan, altijd willen kiezen voor de meest zachte en vreedzame werkwijze.

Onder het pak met al die medailles gaat een mens van vlees en bloed schuil, een mens met een hart en ziel. En mij heeft het ook even geduurd voordat ik door de soms harde en afstandelijke buitenkant kon kijken. Dat ik niet in de stress schoot als er een Adjudant met een lange rij medailles tegenover mij stond en ik mij geïntimideerd voelde, door mijn simpele burgerlijke voorkomen. Maar beide is een mindset en het is de kunst om verder te kijken.

Jij bent ook niet jouw Louis Vuitton tas. Maar jij bent wel jouw levenservaring.
Kan jij de mens van het pak scheiden?

Wanneer de weinige mensen die begrip en respect hebben voor het beroep, voor het pak, de veteranen van toen en nu, de oud gedienden en kleine kinderen zijn, dan is er iets mis met het beeld over de militair. Toen mijn man nog in zijn uniform door de supermarkt liep voelde hij de blikken en het staren en alleen de kleine kindjes keken hem met vriendelijkheid aan. En ik betwijfel of het aan de militair zelf ligt.

Wanneer de meest gestelde vraag “heb je weleens iemand doodgeschoten” is, en dan ook nog ervan uitgaan dat dat iets is waar een militair trots op zal en kan zijn, dan is er denk ik iets mis met onze denkwijze en hoe wij tegen de militair als mens aankijken, maar ook hoe wij als mensen met elkaar omgaan.

De machteloosheid die ze kunnen voelen wanneer ze in een uitzendgebied zijn en zien hoe slecht de mensen het er hebben, gewonden, honger, terreur. En dan soms niets mogen doen. Helemaal niets, behalve toekijken. Ik heb het nog nooit meegemaakt, dus ik kan mij alleen maar indenken hoe het zou moeten zijn. Maar wel heb ik met mijn eigen ogen gezien hoe een veteraan zich dan jaren later kan voelen en gedragen en de beelden die s ‘nachts voor het netvlies verschijnen, dat wens je niemand toe. En daar schiet begrip, en in sommige gevallen hulp, nog echt tekort.

Deze diashow vereist JavaScript.


Toen mijn man in Afghanistan zat, praatten wij samen over hoe mooi het land was, wat een prachtig landschap het heeft. Mijn man was bevriend met een fotograaf, en hij stuurde mij per mail de meest mooie foto’s van kinderen die vrolijk speelden, geitjes en ezels, de prachtige natuur, papaver bloemen die in bloei stonden, portretten van kinderen die met hun diepe ogen heel wijs keken. En ik zag het land met zulke andere ogen dan hoe het wordt afgebeeld op tv. Er is namelijk altijd, in elk verhaal, een andere kant.
En daarvoor moet je openstaan, dat moet je Willen zien.
Wanneer je ervoor kiest het slechte, de harde beelden, het donkere te willen zien.
Sta er dan ook voor open om het mooie, positieve en lichte te zien.

Ik ben nog nooit in Afghanistan geweest, maar op het moment in mijn leven dat het er veilig genoeg is om heen te gaan, dan zou ik dat met alle liefde doen, want omdat mijn man daar bijna 6 maanden heeft gezeten, is het een klein deel van mijn leven geworden.

Mijn man heeft ook Afghaanse militairen opgeleid, en één daarvan kwam in een gevecht terecht. Enkele dagen later hoorde mijn man dat de Afghaan was overleden, en dat deed hem echt wat. Want voor hem was het een mens dat was overleden waarmee hij veel heeft samengewerkt, en iemand die wel het verschil wilde maken.

Wij mensen zijn complexe wezens en je hebt altijd je menselijke gevoelens die je voelt.
Ook al wordt een militair getraind om daarmee om te gaan. Want wanneer ‘de shit aan is’ wil je jezelf en je collega’s kunnen verdedigen. Maar je blijft een mens en het is heel menselijk dat het je allemaal wat doet. Er komt een moment, vroeg of laat, dat je gaat reflecteren.
Maar die gevoelens, die kan je niet ontlopen, die draag je je leven lang met je mee.
Wanneer je iets hebt gedaan waar je spijt van hebt, wat je verschrikkelijk vind, maar ook de gevoelens van machteloosheid, woede, de levenloze lichamen die je zag.
Je draagt ze elke dag in je hart mee.
En het went nooit, ze zullen hooguit verzachten en de scherpe randjes verliezen.

 


Ik denk dat wij allemaal iets kunnen bijdragen om dit op een nieuwe manier te gaan zien: Het thuisfront, de werkgevers, de maatschappij én de militair.


Wat ik heb ervaren en geleerd in de 10 jaar dat ik een partner van een militair ben:

Wij thuisfront, wij moeten ervoor waken om onszelf niet op een voetstuk te plaatsen, alleen maar omdat onze man ‘een militair’ is. Wij moeten begrip hebben dat niet iedereen weet en écht kan begrijpen wat we doormaken, je kunt niet in de schoenen van een ander staan.
Maar wij zijn net zoveel als onze buurvrouw die een partner heeft die ‘simpelweg’ op kantoor werkt. Het feit dat onze partner maanden weg kan zijn, maakt ons niet beter. Je kunt neerkijken en commentaar hebben op de vrouw die het moeilijk vind dat haar man een nachtje weg moet voor zijn werk, maar het maakt je dan geen haar beter dan de persoon die keihard tegen jou zegt ‘dat jij er zelf voor hebt gekozen’ als jouw man een maand weg is.

Probeer te werken aan compassie. Compassie voor jezelf én de ander.

En ja, het is echt waar, we kiezen er zelf voor. Want ook al overkomt de liefde je, wanneer je iets echt niet aankunt of niet meer wilt, dan maak je een andere keuze. Dat klinkt heel hard, maar het is wel waar.

En je man voor het blok zetten dat hij een andere baan moet zoeken is echt onmenselijk en doet je relatie geen goed. Weet je hoeveel mensen in de wereld hun werk met tegenzin doen? Hoeveel mensen niet weten wat hun passie is… Dus wanneer je je passie hebt gevonden, zou jij die keuze dan willen krijgen van je man? Ik hoor zoveel om mij heen dat militairen een andere baan nemen en uiteindelijk enorm spijt krijgen omdat ze zich niet ‘thuis’ voelen. Wanneer deze keuze ook nog eens opgedrongen is door de partner, dan kan dat echt een enorme spanning en druk op de relatie leggen.

Ik heb nog nooit een vrouw van een brandweerman, politieagent of ambulancemedewerker horen klagen dat er geen begrip is vanuit de maatschappij. Sowieso zijn we nou eenmaal allemaal met ons eigen leven bezig. Maar wanneer je iemand spreekt, probeer dan beiden open te staan voor de ander en je in te leven. Maar probeer te stoppen met je aangevallen en verontwaardigd voelen wanneer er een ‘domme of onaardige’ opmerking wordt geplaatst. Want het is bijna altijd vanuit onwetendheid of onbegrip gezegd. Mensen willen elkaar vaak geen pijn doen en mensen willen jou ook geen pijn doen met hun reactie. Blijf rustig en ga het gesprek aan. Blijf met elkaar in dialoog, maar wees je altijd bewust van je eigen grens, en stel deze vriendelijk.

We weten nu eenmaal dat er soms onaardige opmerkingen worden gezegd, dat hoeven we niet te blijven herhalen als ‘vrouw van militair onder elkaar’ en er steeds weer over te beginnen, want daarmee houden we het in stand, geven we het teveel aandacht en maken we het alleen maar erger, want steeds opnieuw voelen we die boosheid.

Wanneer wij, als partners van een militair, begripvol en aardig behandeld willen worden dan begint de eerste stap bij onszelf. Kies er eens voor om het anders aan te pakken. In plaats van erover klagen dat je oom weer een nare opmerking plaatste, bedenk eens een zin die je de volgende keer kan zeggen om op een rustige, beleefde en opbouwende manier het gesprek aan te gaan (of af te wenden). Zodat zij begrip krijgen voor jou.
Maar jij ook begrip krijgt voor de ander!

Blijf nadenken en weet dat de verandering die jij graag wilt zien sneller verwezenlijkt kan worden als jijzelf de eerste stap zet. Be the change you want to see in the world.

Ik heb ‘partners van’ gezien die enorm sterk in hun schoenen staan, die zelfstandig zijn en weten waar ze aan toe zijn, die in de tijden dat hun partner weg is hun eigen leven oppakken en ervoor gaan. Die een echt vangnet zijn en daardoor zorgen dat de militair met een gerust hart zijn werk kan doen. Maar ik heb ook ‘partners van’ ontmoet die het slechtste in zich naar boven lieten komen door het werk van hun man. Onzekerheid, zichzelf kwijtraken, zich verliezen in verdriet en machteloosheid. Sitcen bellen met de smoes dat er iets is, maar enkel zijn stem willen horen. Ik begrijp je gevoel, maar weet dat het niet zo hoeft. Het is verschrikkelijk om je man lang te moeten missen, daar weet ik alles van. Maar je hoeft je niet zo te voelen. En ja, je hebt die kracht in je zitten. Geloof me, ik ben haar ook geweest.

Werk eraan om sterk in je schoenen te staan, vooral ook mentaal.
Ga desnoods op boks training om je machteloosheid eruit te gooien. Daarmee maak je het voor je partner een stuk fijner en makkelijker om van huis weg te zijn. Want het is belangrijk dat jij hier een weg in gaat vinden. Dat je op de momenten dat hij weg is, je eigen leven hebt en dingen voor jezelf gaat doen.
Blijf elkaar steunen, maar vergeet niet om ook jezelf te steunen en je eigen geluk te creëren.

De machteloze gevoelens, het verdriet en de boosheid die een militair ervaart komen niet altijd door de beelden van oorlog. Maar ook vaak genoeg omdat het thuis niet lekker loopt.
Blijf met elkaar praten, altijd.
En blijf luisteren naar je hart en volg je gevoel.

Ik heb zelf meegemaakt dat een moeder erg negatief was over het beroep van haar kind, er werd niet over gepraat maar de afkeur hing als een zware deken in de kamer. En áls er dan toch iets besproken moest worden vanwege een uitzending, dan werd de militair met boosheid en afstandelijkheid behandeld. Terwijl je in haar ogen zag dat ze zich eigenlijk huilend wou vastklampen aan hem. Wanneer je heel erg van iemand houd en niet wilt dat hem iets overkomt dan is het begrijpelijk dat je misschien zo reageert.
Maar het maakt het voor je kind niet makkelijk om op missie te gaan.
Elk kind wilt dat zijn ouder trots is op hem of haar.

En iedereen heeft een missie in zijn of haar leven, of je er nu achter staat of niet. Jij bent niet diegene die het pad moet lopen. En wanneer je je geliefde of je kind angstvallig vasthoud, je erge zorgen maakt en angstig bent over wat komen gaat, dat maakt het niet makkelijk voor jezelf en degene die moet gaan. We doen gekke dingen als we bang zijn om onze liefde.

En het laatste wat ik als advies wil meegeven, het is een heel moeilijk onderwerp, haal eruit wat je ermee kan en laat de rest liggen:

Toen je je partner leerde kennen zat hij waarschijnlijk al bij defensie, je hebt de oefeningen, de missies en de 8h notice to moves meegemaakt. Je weet dat het niet gewoon maar een baan is, maar een lifestyle, hun hele leven. Wanneer je dan graag je kinderwens wilt verwezenlijken dan weet je hoe je leven er op dat moment van de keuze uitziet, je weet wat je kunt verwachten. Dus als het moment komt dat jij je eisprong hebt en hij in een koud-weer oefening in Noorwegen zit…. Of het moment dat je met je kindjes , zonder oppas, achterblijft omdat je man ineens wordt opgeroepen, een lange oefening heeft of op missie moet…

Op dat moment maakt het je alleen maar machtelozer als je boos wordt op defensie of zelfs je partner.

Je geeft de macht uit handen als je de schuld legt bij een ander. Het werk veranderd niet plotseling wanneer er kinderen komen, en wanneer je partner een militair wilt blijven als er kinderen komen, dan betekend dat dat een groot deel van de zorg voor de kinderen op jouw schouders terecht zou kunnen komen. Normaal gesproken is er zoiets als een werkleven en een privéleven. Maar als je partner bij defensie zit dan wordt dat vaak 1. Dus ook jouw keuzes in je privéleven worden beïnvloed door het werk. En nee, defensie hoeft geen kinderopvang te regelen.

Het klinkt misschien hard, maar ik heb meermaals om mij heen gezien dat dit vergeten wordt tijdens de romantische beslissing om graag kindjes te mogen krijgen, als het je gegund is. Maar de kinderen kunnen niet kiezen. En juist, misschien wel vooral, als je een gezin bent waarin er een gevaarlijk en onregelmatig beroep wordt beoefend zijn dit echt dingen waar je als vrouw én man serieus over na moet denken. Dat je echt tegenover elkaar moet gaan zitten en even tijd moet nemen om een feitelijk, plastisch en praktisch gesprek met elkaar te hebben. Zijn jullie los van elkaar sterk genoeg om alleen de zorg voor kinderen te willen en kunnen dragen? Wil je dit écht vanuit het diepste van je hart, hoe het ook zal lopen? Ga er dan helemaal voor. Maar probeer echt te beseffen dat de schuld bij Defensie leggen een makkelijke oplossing is.

Misschien is er wel een regeling voor kinderopvang kosten mogelijk voor gezinnen met een partner met een onregelmatig beroep zoals militairen, politie etc… Misschien is het wel mogelijk om open en eerlijk naar je eigen werkgever te zijn, en je ervoor hard te maken dat er meer begrip komt vanuit werkgevers in de burger en er milder wordt gereageerd wanneer je met je handen in je haar zit.
Misschien kan je eraan werken om meer vangnet om je heen te verzamelen, juist als je het nog niet nodig hebt. Juist dan! Want op het moment dat ‘the shit hits the fan’ heb jij een hele lijst aan mensen die je kunt bellen en vragen om hulp.

Maar nogmaals, weet dat de verandering die jij graag wilt zien sneller verwezenlijkt kan worden als jijzelf de eerste stap zet.

 

* Wanneer jij, de mooie Nederlandse maatschappij, je af en toe probeert te verplaatsen in de schoenen van een ander en je heel even afvraagt “Zou ik het kunnen? Zou ik het willen? Zou ik ervoor tekenen?”
En je vaker beseft dat iemand het moet doen, zolang het nodig is.
Wees dankbaar dat de militair voor je in de rij bij de supermarkt het voor jou en in jouw plaats doet.

* Wanneer de mensen in de politiek en bij Defensie zich heel eerlijk afvragen of ze op dit moment in hun schoenen willen en durven staan. Wanneer ze voortaan keuzes maken die ervoor zorgen dat ze wél in hun schoenen willen en durven te staan. Dat ze zonder twijfel zouden kunnen ruilen, omdat ze weten dat de beslissingen menselijk en integer zijn. Wanneer ze zichzelf na elke werkdag eerlijk in de spiegel kunnen aankijken.

* Wanneer de journalistiek en de tv programma’s voortaan de waarheid verkiezen en de programma’s niet mooier of meer macho maken, alleen voor de kijkcijfers.

* Wanneer je als militair gaat staan voor wie je bent.
Wees mens en laat je menszijn zien.
Laat je stoere masker vallen en vertel vanuit je hart.
Neem ons mee in je verhalen en je ervaringen.

Zo kunnen wij ons allemaal een beetje in jou herkennen.
En geloof mij, dan staan we achter jou.

 


Het is een prachtig beroep: je helpt letterlijk de wereld en mensen, je leert enorm veel en doet veel levenservaring op, buiten het feit dat je militair bent heb je altijd minimaal 1 andere taak/beroep wat je ook uitoefent, je bent Multi inzetbaar, er is een geweldige kameraadschap, je mag sporten onder werktijd, je verlegt letterlijk je grenzen en ervaart avontuur als je op oefening of uitzending gaat. En wanneer je toch besluit om defensie te verlaten zal je vanwege je CV geliefd zijn in de burgerwereld. Klinkt als een droombaan nietwaar?


In 1989 heeft in China één enkele man een hele stoet tanks gestopt. Hij werd ook wel Tank Man of de Unknown Rebel of Unknown Protester genoemd. En ook al was het maar voor een paar minuten, het waren toch een paar minuten. Één enkel persoon kan de wereld veranderen met liefde, vrede en totale geweldloosheid. Dus als hij dat kan doen, wat kunnen we met z’n allen in de wereld dan wel niet bereiken…

Maar zolang er niet meer Tank Man’s opstaan overal ter wereld om geweld op een geweldloze manier te stoppen, voor zolang hebben we defensie nodig.

Je hebt een stem, gebruik het.
En wees niet bang.

Wanneer de dag aanbreekt van wereldvrede en mijn man een nieuwe baan mag zoeken, dan denk ik dat we beiden gelukkig “kumbaya” zullen zingen.

 

 


Words by: © Bianca Wieman | Fearlessly Authentic.
Pictures in article: from private collection.
Photo at the top: by Joe Andary via Unsplash.

Dit artikel is bedoeld als opiniestuk en weerspiegeld enkel mijn persoonlijke mening, visie en ervaring.

Ik heb dit artikel geschreven vanuit passie, passie voor de mens, de militair, het thuisfront en het leven, en ik kan mij voorstellen dat je als thuisfront of als militair je kunt herkennen in de woorden, gevoelens en ervaringen die ik heb beschreven.

Fearlessly Authentic neemt deel aan het kortingsprogramma van Stichting Onbekende Helden. Bij vertoon van de veteranenpas ontvangt de veteraan en zijn/ haar partner een korting van 20% op het gehele aanbod.



– Kom in de Inner Circle –

En ontvang gratis het inleidende Werkboek over Future Self Journaling.
Wil je graag op de hoogte blijven en meer inspiratie ontvangen? Schrijf je dan in voor de Inner Circle. Geen blabla en géén overvloed aan mail, maar alleen waardevolle tips & inzichten waar je meteen mee aan de slag kan.

Van stress naar Vrijheid, Rust, en écht Leven.
Je Vrij voelen, Leven met een Wild Hart en een Open Mind. Een leven dat moeiteloos voelt. Je sterk en energiek voelen. Weer dwalen en dromen, genieten en lachen…

Pak een kop koffie, thee, chocomel of wat je ook lekker vindt. En kom bij me zitten bij het kampvuur en let’s share hearts.

Recent Posts
Contact Me

Send me an email and I'll get back to you.

Not readable? Change text. captcha txt
0
– De Inner Circle –
Van stress naar Vrijheid, Rust en écht Leven.
Je Vrij voelen, Leven met een Wild Hart en een Open Mind.
Pak een kop koffie, thee, chocomel of wat je ook lekker vindt en kom bij me zitten bij het kampvuur.
Bianca Wieman
Menu