Over veteranen, zware emotionele gesprekken en daar niet voor wegvluchten

“Hé, jij bent toch diegene die veteranen interviewt?” Laatst was ik in gesprek met een militair die had gehoord van mijn oproep dat ik graag het verhaal van veteranen wil horen voor mijn project en boek. Hij was erg verbaasd dat er veteranen hadden gereageerd en dat ze überhaupt hun verhaal willen delen met mij, want in zijn beleving zijn veteranen erg gesloten en word er weinig gesproken over uitzendingen, eventuele gebeurtenissen en al helemaal niet over gevoelens en emoties.

Ik heb gelukkig de ervaring dat mensen zich heel snel openstellen naar mij, zowel in mijn gesprekken met veteranen, maar ook als ik buren tegenkom, mijn honden uitlaat en natuurlijk mijn cliënten. En nee, dat laatste is niet logisch en vanzelfsprekend want er is een verschil in praten en práten, en in delen en délen.

Wat ik wél regelmatig hoor is dat veteranen graag met mij in gesprek gaan maar dat ze dat niet tegen hun thuisfront vertellen. En dat begrijp ik, er is naar mijn mening een kloof tussen veteranen en thuisfront (en militairen, veteranen en ‘burgers’ in het algemeen).

Tijdens de gesprekken die ik met veteranen heb gaan we zo diep als dat de ander kan en wilt. De vragen en vervolgvragen die ik stel kan iemand oppervlakkig beantwoorden of niet, de ander heeft altijd zelf de regie in handen en bepaald zelf tot hoever hij of zij wilt gaan.

Sommige veteranen hebben geweldige uitzendingen gedraaid en geen heftige dingen meegemaakt, anderen hebben jarenlange trajecten en hulp achter de rug vanwege de dingen die zij hebben gezien en ervaren.
Het is voor mij en voor elke veteraan tegenover mij een dans in het aanvoelen wat er wel en niet gevraagd en verteld kan worden.

Ik ga graag de diepte in maar het is niet altijd makkelijk.
Ook ik zit soms met kippenvel als ik iemand een heftige gebeurtenis hoor omschrijven of foto’s zie van verwoesting. Ik heb ook tranen in mijn ogen als ik mijn gesprekspartner heel emotioneel zie worden en ik voel soms het verdriet, de onmacht, frustratie en de woede in de ruimte hangen. Maar ik voel óók het geluk en de liefde als iemand omschrijft hoe mooi een uitzending ook kan zijn, met de gevoelens van goed-doen, avontuur en kameraadschap.

Samenzijn met de ander maar óók bij jezelf blijven tijdens het praten over heftige gebeurtenissen, gevoelens en emoties, dat is iets wat je kunt leren.

Een van de eerste stappen is eerst jezelf durven aankijken, helemaal met jezelf kunnen zijn in alle gevoelens, emoties, gedachten, pijn en verdriet die jij hebt. Want als je helemaal met jezelf kunt zijn dan kan je helemaal met de ander zijn.

Dan wil je de pijn van een ander niet wegpraten of wegwuiven, dan kan je het laten zijn zonder het te moeten veranderen, wegwerken of fiksen, alleen maar omdat jij je oncomfortabel voelt omdat het in jou iets raakt.

Daarnaast kan je oefenen om steeds vaker een ander aan te horen zonder oordeel, zonder advies of tips en zonder inbreng maar wel met interesse vragen.

En waar uiteindelijk alles mee begint is dit: Wanneer iemand, in dit voorbeeld een veteraan, jou in vertrouwen neemt en je iets verteld, dan is het beste wat je kan doen de ‘standaard reactie’, die we zo gewoon vinden in onze sociale omgang, achterwege laten.
Oftewel, houd commentaar en opmerkingen als
‘oh nee dat meen je/ oh wat super heftig/ oh wat erg/ oh wat verschrikkelijk’ en alles wat daarop lijkt, voor je..

Everyone has a story and those stories matter.
Speak your truths and share your experiences..
Don’t let your story die with you.
#dontletyourstorydiewithyou

(Ps. Heb jij de afgelopen 10-15 jaar een uitzending gedraaid en wil je graag jouw verhaal en ervaring met mij delen? Stuur mij dan een bericht.)


 

– De Inner Circle –

Wil jij een mailtje krijgen als er een nieuwe blog online staat?
Wil je waardevolle tips, inzichten & inspiratie ontvangen of graag op de hoogte blijven?

Recent Posts
Contact Me

Send me an email and I'll get back to you.

Not readable? Change text. captcha txt
0
Bianca Wieman
Menu