De wake-up call

In mijn leven zijn er mensen die ziek zijn, die bijvoorbeeld vechten met kanker.
Mensen die jarenlang, keer op keer, wéér te horen krijgen dat het terug is, die volledig vertrouwen op de dokter, de medicijnen, de chemo. En die verder absoluut geen verantwoordelijkheid lijken te nemen en geen veranderingen doorvoeren in hun leven. En dat mag.

Want voor sommige mensen is ziekte een absolute wake-up call… Die komen er sterker en met absoluut meer levenslust uit dan vóór ‘die woorden’ waren uitgesproken en ze aan de reis begonnen.

Voor andere mensen is het iets irritants en vervelends dat hun fijne leven verstoord, terwijl ze het liefste graag doorgaan zoals ze altijd deden, want verandering is moeilijk en comfort is ook fijn.. Ze doen alsof het geen signaal van het lichaam is.

Wanneer je steeds opnieuw weer die uitslag krijgt, is het dan misschien omdat je niets hebt veranderd? Is het niet een melding van je lichaam?
Kan je een ander resultaat verwachten als je nog steeds hetzelfde blijft doen?

Ook voor een buitenstaander is dat heel moeilijk. Want jij kan nooit bepalen wat goed is voor de ander. Jouw waarheid is niet dé waarheid. Dat wat jij geloofd is niet per se waar de ander achter staat. De mogelijkheden waar jij aan denkt zijn misschien iets wat de ander nooit zou willen overwegen. En het is moeilijk om te beseffen en te accepteren dat niet iedereen zoals jij is en zoals jij zou doen. Ook ik worstel hiermee. Maar toch, ook jouw woorden en gedachten hebben alle recht om er te zijn. Krop het niet op… Nooit. Dat doe ik ook niet meer…. Want de waarheid is zo waardevol en krachtig en is ruzie waard. En ik hoop dat jij je gesteund voelt of een duw in de rug krijgt als je dit leest, of je nu de buitenstaander bent, of degene die vecht.

Voor de mensen in mijn leven zal deze tekst niet helpen want ik sta te dichtbij en daarom kunnen deze gesprekken te moeilijk en pijnlijk zijn of automatisch iemand ‘blokkeren’. Maar toch, ik wil deze ervaring wel graag delen en hoop dat ik hiermee minstens één ander kan helpen. Want dit is een van de redenen waarom ik dit werk doe, waarom ik mij onderdompel in alle kennis en informatie en waarom ik dit schrijf.

En dan kan je zeggen ‘ja maar als buitenstaander weet je niet hoe het is, jij hebt makkelijk praten’, en dat klopt, want ik weet niet hoe het is. Maar wat ik wél kan is van een afstand – met minder emotie en pijn – kijken naar Dat Wat Is. Zien wat er speelt en patronen herkennen. Misschien andere ideeën en invalshoeken zien. En dat is ook wat waard.

Misschien voel je je niet meer alleen als je dit leest. Of misschien wordt je boos of geïrriteerd. Dat mag allemaal. Maar mijn teksten schrijf ik Honest, Real and Raw. En aan ‘sugarcoaten’ hebben we niks, dat brengt ons niet verder.

Want die wake-up call… Die hoeft jou niet te verslaan, want er is echt zoveel dat je zelf nog kunt doen dat jou kan helpen.
En alle kleine beetjes helpen.

Hoelang ga je je nog verschuilen achter de ‘het zit in de familie en in mijn genen’ excuus? Want vandaag, in 2019, is er meer dan genoeg bewijs om aan te tonen dat DNA echt maar een klein percentage is dat veroorzaakt. Doe research.

Hoe gezond eet je? En is dat echt gezond, of is dat jouw overtuiging of wat ‘iemand ooit’ heeft gezegd? Eet je de ‘schijf van 5’ of eet je écht gezond zonder bemoeienis van politiek en de grote bedrijven uit de voedingsmiddelenindustrie? Hoeveel stress ervaar je dagelijks – en hoe ga je om met stress? Doe je dat wat je echt graag wilt in je leven? Luister je naar je lichaam en je hart? Maak je ruimte om je lichaam, weerstand en herstel te ondersteunen met een meer natuurgeneeskundige arts en met kruiden, in overleg met je arts en als aanvulling op je reguliere behandeling? En wist je dat je de grootste kans hebt op herstel wanneer je meerdere vormen van behandeling met elkaar combineert?
Sta je nep-positief in het leven – je doet wel positief maar ondertussen…- en lach je gedoe vaak weg? Hoe is je weerstand, je darmflora, hoe zijn je bloed- en vitaminewaarden? En wat doe je om je weerstand te verhogen? Eet je suiker? Eet je bewerkte producten? Eet je over het algemeen vooral koolhydraten zoals brood, pasta, aardappel – en zo ja hoeveel? Hoeveel koffie drink je, en hoeveel alcohol? Beweeg je regelmatig of hang je liever op de bank? En hoevaak ben je in de natuur?

En als je dat dan allemaal zo leest, is je eerste reactie dan “ja maar, ik wil nog wel een beetje kunnen Leven”? Dan is mijn vraag terug: Hoe wil je leven dan, met welke kwaliteit? Wat betekend Leven voor jou? Elke avond 2 biertjes en in het weekend steevast chips, biefstuk en een toastje brie? Want het leven, écht Leven, is zoveel meer dan dat. En natuurlijk mogen we genieten, maar dat kan ook op heel veel andere manieren.

Hoelang blijf je nog doorroken?
Hoelang blijf je nog roepen dat stoppen met roken zo moeilijk is, helemaal voor jou omdat je al zolang rookt. Is dat echt waar? Of roept het stemmetje in je hoofd dat omdat het liever door wil gaan zoals het altijd deed? Hoeveel mensen ken je die na jaren wel succesvol zijn gestopt? Is dat niet je bewijs dat het wel kan? En waarom zou jij dat ook niet kunnen? Wat maakt jou zo bijzonder?

Hoelang blijf je je er nog achter verschuilen? Natuurlijk is het lastig om iets dat je al zolang doet te doorbreken, om dat waar je verslaafd aan bent op te geven. Maar uiteindelijk is het ook een kwestie van mindset, discipline, en weten wat de overtuigingen en ‘waarheid’ is die je al jarenlang met je meedraagt en geloofd, en dat ombuigen naar dat wat je wel wilt geloven. Want dat wat je gelooft als het over roken (of andere verslavingen) gaat, is dat wat je Wilt geloven? Waarvoor je Kiest om te geloven?

En als een dokter tegen je zegt dat doorroken nu beter is omdat stoppen veel stress geeft… Vind jij dat zelf ook een goed advies? Hoe kan doorroken minder stress geven dan helemaal niet meer roken? En wees eens eerlijk naar jezelf: vind je dat stiekem ook niet heel fijn om te horen, een dokter die je ‘toestemming’ geeft om te blijven roken terwijl jij en je lichaam aan het vechten zijn voor je gezondheid en je leven? Maar dit is mijn persoonlijke mening, ik heb zelf jaren gerookt en ben ook gestopt. Wat zegt je onderbuikgevoel? Hoe lang wil je jezelf blijven voorliegen?

En welke ‘giftige’ dingen zijn er nog meer in je leven?
Van producten, tot stoffen op je werk, bepaald gedrag en gedachten van jouzelf. En ja, ook sommige mensen om je heen kunnen een ‘giftig’ effect hebben.

Hoelang blijf je nog grijpen naar verdoving?
Naar allerlei manieren om het verdriet dat je voelt, de woede en onmacht dat door je aderen raast en die leegte in je hart… Spijt, schuldgevoelens, teleurstelling omdat de dingen anders zijn gegaan dan je had gehoopt…. Hoelang blijf je dat allemaal nog verdoven? Verdoven met pleisters op de wonden, met alcohol, sigaretten, ongezond eten zoals chips en snoep, veel te veel vlees en bewerkt eten omdat je daar zo naar smacht.
Maar als je echt durft te gaan voelen en dan echt durft aan te kijken wat er omhoog komt – smacht je dan eigenlijk niet naar iets heel anders? Als je echt gaat voelen en naar binnen durft te kijken naar dat wat ‘aan jou vreet’…. Dan kan je eraan gaan werken om dat los te laten, want emoties zijn een groot onderdeel van je welzijn en gezondheid en kunnen echt meespelen in je ziekte. Dus, wat houd je allemaal vast?

Wanneer je gaat staan voor wie jij bent, in al je kwetsbaarheid en pijn, je volledige mens-zijn met alles dat daarbij hoort, en als je dan écht gaat voelen en onder ogen komt waar je naar verlangt…. Is dat dan misschien liefde? Naar geluk of heling of dat je gezien en gehoord wordt, erkent wordt? Dat mensen om je geven. Dat jij om jezelf geeft… Dat jij van jezelf houd… Dat je eindelijk voor jezelf gaat zorgen en doet wat goed is voor jou. En je leven niet meer als vanzelfsprekend neemt.

Alsof het leven, JIJ, niet het meest bijzondere, ongrijpbare wonder is dat er bestaat…

De dingen die je voor je gevoel ‘moet opgeven’, de dingen die je voor je gevoel moet gaan doen… Wat krijg je ervoor terug? Waarom heb je zoveel weerstand voor meer groente en fruit, voor minder vlees, voor meer beweging, voor werken aan je hart en ziel? Werken aan je emoties, je verslavingen. Je overtuigingen en hoe je in het leven staat. Is het je leven waard?

En geloof je dat je beter kunt worden? Of heb je er geen vertrouwen meer in en heb je het opgegeven?

Wanneer is het zover?
Wanneer is het tijd?
Waarom was dat ene moment dat je ‘de woorden’ hoorde, niet voldoende genoeg?
Of waarom ben je na een tijd toch weer gestopt met je goede voornemens?
Hoeveel wake-up calls wil je nog krijgen? Hoeveel wake-up calls heb je nog tegoed?

Wat moet er nog meer gebeuren voordat je eindelijk de verantwoordelijkheid bij jouzelf gaat zoeken?
Want de enige die verantwoordelijk is voor jouw leven dat ben jij.
Wat moet er gebeuren voordat je het leven met beide handen aangrijpt, en alles eruit perst, en zoveel van het leven gaat houden dat je alles doet wat je kan bedenken om jouw eigen bijdrage te leveren.
Onvoorwaardelijk, ook als je niet zeker weet of het je echt gaat helpen.
Maar gewoon, omdat je niet anders kan.
Want het leven is eindig.

 

Als dit jou raakt of triggert dan is dat misschien een oproep dat er iets mag veranderen, dan is dat gevoel misschien een signaal van binnenuit dat er ergens aan gewerkt mag worden, dat er iets mag veranderen…

 


 

– De Inner Circle –

Van stress naar Vrijheid, Rust en écht Leven.
Je Vrij voelen, Leven met een Wild Hart en een Open Mind.
Een leven dat moeiteloos voelt.
Je sterk en energiek voelen.
Weer dwalen en dromen, genieten en lachen…

Pak een kop koffie, thee, chocomel of wat je ook lekker vindt. En kom bij me zitten bij het kampvuur en let’s share hearts.

 

Recent Posts
Contact Me

Send me an email and I'll get back to you.

Not readable? Change text. captcha txt
0
– Oproep –
Veteranen (20-55 jaar) gezocht die anoniem hun uitzending verhaal willen vertellen voor mijn toekomstige boek/ project.
Lees hier meer.
– De Inner Circle –
Van stress naar Vrijheid, Rust en écht Leven.
Je Vrij voelen, Leven met een Wild Hart en een Open Mind.
Pak een kop koffie, thee, chocomel of wat je ook lekker vindt en kom bij me zitten bij het kampvuur.
Bianca Wieman
Menu