Als je terugkijkt zie je pas hoever je bent gekomen en hoeveel je gegroeid bent…


In maart was ik jarig en kreeg ik visite.

Vroeger zou ik iedereen uitnodigen, nu alleen wie ik wil. Vroeger vierde ik mijn verjaardag hoe anderen het graag zouden willen en vooral ‘hoe het hoorde’, tegenwoordig vier ik het zoals ik het graag wil.

Vroeger, in de tijd van mijn burn-out, lag ik weleens huilend van de druk en de stress op bed, niet wetend wat ik moest aantrekken terwijl ik helemaal dicht sloeg en niet meer wist welke stap ik als eerste moest zetten. Alles was teveel. En ondertussen moest alles perfect, het huis moest netjes, de taart moest fantastisch, en voor iedereen moest het favoriete drankje in huis. Ik maakte mij overal druk en zorgen om.
Iedereen moest het leuk hebben, dagen van tevoren was ik er mee bezig.

En dagen erna moest ik nog bijkomen.
Bijkomen van de spanning, van het over mijn grenzen heen gaan.
Emoties, verdriet, boosheid. Alles kwam omhoog.

En tijdens mijn afgelopen verjaardag gebeurde dat allemaal niet meer.
Het huis was netjes, maar niet zó netjes dat het mij mijn humeur koste. Ik had mensen uitgenodigd die ik graag wou zien, en ook maar een handjevol. En wie niet met elkaar kon opschieten, nou, die zocht zelf maar uit hoelaat de ander er niet meer was. Maar gemeen gedrag zou meteen de deur uit worden gezet, niet in ons huis.

Sinds een paar jaar is de dag van mijn verjaardag Mijn Dag.
Ik doe alleen wat ik wil en met wie ik wil.
En dat betekend dat de visite vaak een dag ervoor komt.
Of het weekend erna.

Maar nooit meer op de dag dat ik mijn leven vier.

Want dan ben ik in het bos, dwalend en op avontuur. Ik heb wilde koeien gezien en zomaar een hert. De wind stond hard en het regende, het was alsof de natuur alles schoonveegde. Helemaal schoon voor weer een nieuw (levens) jaar.
Er was bijna niemand.
Ik at taart, ik dronk koffie, ik keek een goede serie. En ik startte met het creëren van mijn werkkamer, iets wat ik al zo lang wenste.
Ik liep in mijn favoriete trui, mijn trainingsbroek met mijn haar in een knot. En bovenal, voelde ik mij nog lang geen 34 jaar.

Het was een goede dag.
En het was helemaal mijn dag.

X Bianca


 

– Kom in de Inner Circle –

En ontvang gratis het inleidende Werkboek over Future Self Journaling.
Wil je graag op de hoogte blijven en meer inspiratie ontvangen? Schrijf je dan in voor de Inner Circle. Geen blabla en géén overvloed aan mail, maar alleen waardevolle tips & inzichten waar je meteen mee aan de slag kan.

Van stress naar Vrijheid, Rust, en écht Leven.
Je Vrij voelen, Leven met een Wild Hart en een Open Mind. Een leven dat moeiteloos voelt. Je sterk en energiek voelen. Weer dwalen en dromen, genieten en lachen…

Pak een kop koffie, thee, chocomel of wat je ook lekker vindt. En kom bij me zitten bij het kampvuur en let’s share hearts.

Recent Posts
Contact Me

Send me an email and I'll get back to you.

Not readable? Change text. captcha txt
0
– Oproep –
Veteranen (20-55 jaar) gezocht die anoniem hun uitzending verhaal willen vertellen voor mijn toekomstige boek/ project.
Lees hier meer.
– De Inner Circle –
Van stress naar Vrijheid, Rust en écht Leven.
Je Vrij voelen, Leven met een Wild Hart en een Open Mind.
Pak een kop koffie, thee, chocomel of wat je ook lekker vindt en kom bij me zitten bij het kampvuur.
Bianca Wieman
Menu